Kwartiermaker

Monique Bosma (49) kreeg in 2012 een hersenbloeding. Ze woont nu bij Volckaert. “Iedereen zegt dat het zo goed met me gaat sinds ik hier woon.” Bij de zorgorganisatie staat ‘eigenaarschap’ centraal. Daarom zijn enkele bewoners gevraagd voor een plek in het Management Team. Ook Monique Bosma praat hier elk kwartaal mee.

“Door een herseninfarct ben ik in 2012 gedeeltelijk verlamd geraakt” vertelt Monique Bosma. “Ik weet er weinig meer van. Mijn man zag dat het foute boel was en heeft meteen een ambulance gebeld. Toen ik in het ziekenhuis aankwam, ben ik direct geopereerd. Ik heb een week in coma gelegen. Ineens werd ik wakker en dacht: waar ben ik nou? Toen was ik verlamd. Ik kon niet praten, ik kon niks.” Na revalidatie in Tilburg en vervolgens Nijmegen is Monique weer thuis gaan wonen. Dat was mogelijk dankzij thuiszorg en vooral heel veel zorg, liefde en toewijding van haar man. Die situatie was echter niet vol te houden. “Ik kwam al bij Volckaert voor dagbehandeling, maar dat hield op. Toen er een appartement vrij kwam, wilde ik dat wel zien. Mijn man en mijn zus zijn ook gaan kijken. Ze zijn heel kritisch op de zorg, maar ze waren meteen heel tevreden. Mijn appartement hebben zij samen ingericht”, vertelt Monique Bosma. “In het begin was het emotioneel. Mijn man had het gevoel dat hij me in de steek liet, maar hij zag hoe ik hier verzorgd werd en hoe ik hier vooruit ging. Ik woon er nu ruim een jaar. Vanaf de eerste dag heb ik het er naar mijn zin.”

Eigenaarschap

Bij Volckaert staat ‘eigenaarschap’ centraal. De medewerkers ondersteunen cliënten om hun leven in te vullen zoals zij dat zelf wensen. Dat doen ze samen met naasten en vrijwilligers. “Als je iets niet leuk vindt, kun je dat zeggen. Dat vind ik zo fijn hier”, vertelt Monique Bosma. “Iedereen heeft humor. Je kunt de mensen hier goed ergens op aanspreken, als je kritisch bent kun je dat gewoon uiten.” Verzorgende Chantel Joval knikt instemmend: “We kunnen ook veel van elkaar leren. Toen ik hier in oktober vorig jaar kwam werken, moest ik wel wennen aan het eigenaarschap. Bij vorige werkgevers beslisten wij als medewerkers veel meer voor de bewoners. Hier is het echt: als ze iets niet willen, hoeft het niet. Hier zie je dat ze hun leven leiden zoals ze dat thuis deden. Wij vragen de bewoners bijvoorbeeld of ze gedoucht willen worden, wat ze willen eten, of ze naar activiteiten willen gaan. We weten van elke bewoner wat ze willen. Dat staat ook vastgelegd in het Zorgleefplan. Ze doen hier echt veel voor de bewoners. Monique gaat naar fysio. Je kunt hier zwemmen, dat had ik nog nooit meegemaakt.” Monique Bosma reageert meteen: “Je denkt natuurlijk: ze kan niet zwemmen als ze verlamd is, maar in zout water blijf je drijven. En er zijn allerlei hulpmiddelen. Dat is fantastisch. Ja, toen ik hier kwam kon ik helemaal niks. Mijn man moest me met een verpleegkundige het water in dragen. Nu kan ik zelf de trap aflopen het water in.”
Volckaert betrekt familie en naasten bij de zorg. Verzorgende Chantel Joval vertelt dat Monique’s man meestal mee gaat naar zwemmen. “En ’s avonds komt hij vaak. Hij legt haar op bed. Anders doen wij dat.” In het weekend gaat Monique Bosma naar huis: “Mijn man is heel geduldig. We hebben het geweldig samen. Ik vind het heerlijk om het weekend thuis te komen, maar ik voel me hier ook heel erg thuis. Ik moet ook zeggen: iedereen leeft mee. Ik was laatst weg voor een operatie. Toen ik terug was, had iedereen belangstelling.”

Ik wil zoveel mogelijk leren

Kwartiermaker

Volckaert geeft ‘eigenaarschap’ ook inhoud door enkele bewoners in het Management Team plaats te laten nemen. Zij komen elke maand bij elkaar met het MT voor het kwartiermakersoverleg. “Ik ben ervoor gevraagd”, vertelt Monique Bosma. “Eerst mocht ik een keer meekijken. Het leek me leuk om mee te denken. Vroeger heb ik voor mijn werk ook veel bij dat soort vergaderingen gezeten.” Ze werkte als leidinggevende op het secretariaat van Nucleaire geneeskunde in Tilburg. “Een keer per kwartaal is er een vergadering en dan bespreken we van alles. Geen vergadering om te vergaderen, het is leuk, je wordt echt gehoord. Ze luisteren, komen erop terug wat je gezegd hebt en er wordt iets mee gedaan.”
Naast de kwartiermakers zijn er ook gidsen, dit zijn medewerkers. Zij geven de kwartiermakers hun informatie.

Veel leren

Haar zware medicatie is afgebouwd. “Ze hebben een hersenscan gemaakt. Alles was weer goed. Dus de arts durfde het wel aan om de medicatie af te bouwen. Sindsdien ben ik wat helderder en begint ook mijn talenkennis weer terug te komen. Ik lees Italiaans en Frans”, vertelt Monique Bosma. Het woord ‘eigenaarschap’ komt steeds terug in het gesprek. “Je bent zelf verantwoordelijk voor je leven. Ik vind het prettig dat ik veel kan bepalen. Ik wil zoveel mogelijk leren”, zegt Monique Bosma. Tegen de therapeut heb ik gezegd: ik wil graag mijn jas aan kunnen doen. Dat is een techniekje, dat heeft hij me laten zien.” Ook heeft ze inmiddels met een stok leren lopen. “Na de revalidatie stond mijn voet helemaal verkeerd door de verlamming. Die is geopereerd in Nijmegen. De achillespees is verlengd. Na de operatie kreeg ik er weer gevoel in, dat is heel gek. Ik heb weer stukjes leren lopen met de stok. Er zit hier een hele goede fysio, die werkt samen met de verpleging en leert me veel. Ja, het gaat heel goed.”

Tags:




Comments are closed.

Back to Top ↑